زندگی و عشق، اندیشهاش بود
سه بخش اصلی مطالب سایت محمدرضا یکرنگ صفاکار
نظر چند تَن از چهرههای فرهنگی و هنری ایران و گیلان در مورد محمدرضا یکرنگ صفاکار
چیزی که آقای صفاکار را برای من خاص میکرد این بود که حضورش همیشه به من آرامش و اعتماد به نفس میداد. و من این اعتماد به نفس را از وجودش میگرفتم.
یکی از چیزهایی که از صفاکار به خاطر دارم، دقت صفاکار به جهان اطراف و تامل در آنها بود.
محمدرضا یکرنگ صفاکار از معدود جانهای شیفتهایست که رنج غیرقابل تحمل جسمانی رو با تعمق در رمز و رازهای نامکشوف شاهکارهای جاودانهی موسیقایی و سینمایی تحمل میکرد.
به عقیدهی من ایشان بیش از اینکه معلم موسیقی، معلم سینما و معلم هنر بودند، معلم انسانیت بودند.
اولین چیزی که من رو جذب آقای صفاکار کرد، همان نام خانوادگیاش بود، صفاکار؛ که گویی تبلور ذات خود او بود.
چیزی که از محمدرضا صفاکار میآموزیم مقاوت بودن در مقابل ناملایمات و سختیهاست.
یکی از دلایل علاقهمندی من به شهر رشت، حضور کسی چون محمدرضا صفاکار بود که عاشقانه و دلسوزانه برای موسیقی و فرهنگ این مملکت زحمت کشیدند.
صفاکار عزیزی بود که هر وقت میدیدمش مشغول کار فرهنگی بود که با قلب و جانش انجامش میداد و به همین دلیل هم خیلیها دوستش داشتند.
آخرین نوشتهها
گاهنامه ادبی، هنری «کتاب، اندیشه، نگاه» شماره نهم، شهریور 1405
ویژه نامه« ساموئل بکت»
مهرجویی در فیلم «سارا» با نماهای بسته، دیزالو و فیدهای رنگی، ادراک شهودی و احساسی زنانه را به تصویر میکشد. او با جزئینگری صوتی و تصویری، نگاه درونی سارا را به جهان نشان میدهد و بدینگونه ساختار فیلم را با درونمایهاش پیوند میزند
این متن به بررسی موسیقی منتخب نمایش «در انتظار اولیس» میپردازد و نشان میدهد چگونه آثار روسینی، واگنر و چایکوفسکی در پیوند با موقعیتهای نمایشی به کار گرفته شدهاند. موسیقی در این اجرا صرفاً عنصری تزئینی نیست، بلکه با تأکید بر مفاهیمی چون انتظار، سرگردانی، عشق، تردید، بازگشت و سرنوشت، در شکلگیری فضای معنایی نمایش نقش اساسی دارد.
موسیقیِ انیو موریکونه برای فیلمِ «ستارهساز» تورناتوره، ملودیِ اصلیِ زیبا و نوستالژیکی دارد که در واریاسیونهایِ متعدد در سراسرِ فیلم تکرار میشود. بااینحال، استفادهٔ یکسان از این ملودی برای صحنههایِ متفاوتِ عاطفی و داستانی، پرسشهایی دربارهٔ منطقِ کاربردیِ موسیقیِ متن و شتابزدگیِ احتمالی در افزودنِ آن به فیلم برمیانگیزد.
رجیو در فیلمهای غیرروایی خود، با بهرهگیری از موسیقی مینیمالیستی گلس، از تمدن تکنولوژیک انتقاد میکند. مینیمالیسم موسیقایی با تکرار سلولها، بازتابدهندهی زندگی مدرنِ بیتوازن است. گلس با رویکرد تغزلیتر خود از دیگر مینیمالیستها متمایز میشود و این پرسش را مطرح میکند که هنر صرفاً بازتابدهندهی وضع موجود است یا باید به تغییر آن امید داشت
موسیقی فیلم «ریو براوو» با سه تم اصلی – شامل تم آغازین، تم عاشقانه و تم مکزیکی – همراه است. با وجود لحظات خلاقانه، کاربرد بیشتر موسیقی در فیلم نامؤثر، کولاژگونه و عمدتاً بهعنوان پُرکنندهٔ فضای صوتی ارزیابی میشود. با این حال، کاربرد سکوت و صحنههای موسیقیدرمانی، از نقاط قوت آن بهشمار میرود.